Mijn Cabrel zonder gitaar

Voordat hij liedjes schreef, luisterde Bastien Lucas naar veel muziek. Maar tot zijn 15e luisterde hij alleen naar Francis Cabrel en terwijl hij piano leerde spelen aan het Conservatorium, leerde hij zichzelf gitaar spelen met de tabulaturen van Cabrel.
Toen hij zich geroepen voelde om te schrijven, bestudeerde hij gretig de harmonie en het contrapunt van klassieke componisten, en de afgelopen twintig jaar heeft hij zijn eigen weg gebaand als zanger, tussen persoonlijke albums (tweemaal bekroond met een Coup de Coeur door de Académie Charles Cros) en veelzijdige concerten, waaronder de vierhandige shows "Toute une vie sans se voir" over de liedcorrespondentie tussen Michel Berger en Véronique Sanson - in aanmerking komend voor de Molières 2024 -, en "Berger/Sanson : quelques mots d'amour en rappels" (dat deze verkenning voortzet voor 2 piano's en 2 stemmen). Bastien Lucas heeft zijn plaats gevonden ergens tussen de delicate verfijning van William Sheller en de maanachtige lichtheid van Mathieu Boogaerts.
Hier herleeft hij zijn vormende jeugd aan de hand van de liederen van Francis Cabrel. Maar om een frisse blik te werpen op zijn intieme herinneringen en deze populaire refreinen, heeft hij afgezien van gitaarspelen, dus vertelt hij "zijn" Cabrel-verhaal alleen aan de piano. Te midden van hartstochtelijke en vreemd vertrouwde anekdotes die de geschiedenis van ieder van ons echoën, denken we Bach, Schubert, Debussy of Satie te herkennen. Maar het is niets anders dan Cabrel...